Husky został wytworzony na Syberii przez półkoczownicze plemię Czukczów, być może jeszcze w okresie kiedy Alaska i Syberia były połączone lądem. U Czukczów zdobył sobie uznanie jako pies pociągowy, towarzysz i stróż. Husky syberyjski ma wielu kuzynów, są wśród nich m.in. alaskan malamute, pies eskimoski (pochodzący z wybrzeży Arktyki) i samojed, a mimo to przez wieki udało się utrzymać czystość tej rasy na Syberii. Husky był również wykorzystywany przez rosyjskich odkrywców w czasie wypraw mających na celu oznaczenie północnego obrzeża Syberii. Szczególnie pomocny okazał się przy dźwiganiu lekkich ładunków w niskich temperaturach. W roku 1909 kilka husky zostało przywiezionych na Alaskę, by wziąć udział w wyścigach psich zaprzęgów. Ich występ był na tyle udany, że wkrótce rasa upowszechniła się na całej Alasce. W roku 1930 husky syberyjskiego wpisano do rejestru amerykańskiego Kennel Club, a dwa lata później — pod nazwą „husky arktyczny" — rasa została uznana przez United Kennel Club.
Husky syberyjski jest psem szybkim i pełnym wdzięku. Cechy fizyczne: ciało średnich rozmiarów, długość tułowia nieco większa niż wysokość w kłębie, sprężysta budowa ciała, głęboka klatka piersiowa, silny grzbiet, bardzo muskularny tył, głowa w kształcie klina, zwężająca się ku nosowi kufa (mordy), wyprostowane, trójkątne uszy, oczy w kształcie migdałów, koloru niebieskiego lub brązowego (niekiedy jedno oko może być brązowe, a drugie niebieskie), osadzone ukośnie i przez to nadające psu przyjazny i figlarny wyraz ,,twarzy". Obficie uwłosiony ogon przypomina lisią kitę i jest noszony zagięty łukowato nad grzbietem. Grube, miękkie i puszyste futro wygląda niezwykle atrakcyjnie i składa się z włosów średniej długości tworzących prostą i gładko leżącą pokrywę oraz miękkie i gęste podszycie. Umaszczenie może być dowolne — od czarnego do śnieżnobiałego. Na ogół jednak husky są szare, podpalane lub czarne. Szczególnej atrakcyjności przydają niektórym okazom imponujące białe znaczenia występujące na głowie w postaci czapki, maski lub okularów.
Husky syberyjski jest inteligentny, łagodny i przyjazny. Nigdy nie zawodzi pokładanego w nim zaufania i dobrze nadaje się na psa rodzinnego. Ma niezależną naturę, co objawia się skłonnością do włóczęgostwa, nie zawsze więc sprawdza się jako pies do stróżowania.
Husky linieje obficie na wiosnę, w odróżnieniu jednak od wielu gęsto- włosych ras w zasadzie nie roztacza wokół siebie nieprzyjemnych woni. Należy pamiętać, że jest to rasa użytkowa, stworzona do pracy, potrzebuje więc dużo ruchu i ćwiczeń. Brak aktywności ruchowej lub ograniczenie swobody często prowadzi u husky do zaburzeń nerwowych. Przy odpowiedniej ilości ruchu husky potrafi adaptować się do życia w mieście, najlepiej jednak czuje się na wsi, gdzie może się do woli wyhasać. Jego ulubioną zabawą jest ciągnięcie sanek, albo niewielkich pojazdów kołowych.