Husky syberyjski

Husky syberyjski chyba najlepiej znany
jest z wielokrotnych zwycięstw w wyścigach psich zaprzęgów rozgrywanych
na Alasce. Choć husky syberyjskie zaczęły startować w tej konkurencji
dopiero na początku naszego stulecia, rasa od dawna była używana w
zaprzęgach, wykazując się zdolnością pokonywania znacznych odległości w
dość szybkim tempie. Ze względu na mniejszą masę ciała husky ma opinię
psa o wiele szybszego niż inne północne rasy zaprzęgowe.
Husky
został wytworzony na Syberii przez półkoczownicze plemię Czukczów, być
może jeszcze w okresie kiedy Alaska i Syberia były połączone lądem. U
Czukczów zdobył sobie uznanie jako pies pociągowy, towarzysz i stróż.
Husky syberyjski ma wielu kuzynów, są wśród nich m.in. alaskan malamute,
pies eskimoski (pochodzący z wybrzeży Arktyki) i samojed, a mimo to
przez wieki udało się utrzymać czystość tej rasy na Syberii. Husky był
również wykorzystywany przez rosyjskich odkrywców w czasie wypraw
mających na celu oznaczenie północnego obrzeża Syberii. Szczególnie
pomocny okazał się przy dźwiganiu lekkich ładunków w niskich
temperaturach. W roku 1909 kilka husky zostało przywiezionych na Alaskę,
by wziąć udział w wyścigach psich zaprzęgów. Ich występ był na tyle
udany, że wkrótce rasa upowszechniła się na całej Alasce. W roku 1930
husky syberyjskiego wpisano do rejestru amerykańskiego Kennel Club, a
dwa lata później — pod nazwą „husky arktyczny" — rasa została uznana
przez United Kennel Club.
Husky syberyjski jest psem szybkim i
pełnym wdzięku. Cechy fizyczne: ciało średnich rozmiarów, długość
tułowia nieco większa niż wysokość w kłębie, sprężysta budowa ciała,
głęboka klatka piersiowa, silny grzbiet, bardzo muskularny tył, głowa w
kształcie klina, zwężająca się ku nosowi kufa (mordy), wyprostowane,
trójkątne uszy, oczy w kształcie migdałów, koloru niebieskiego lub
brązowego (niekiedy jedno oko może być brązowe, a drugie niebieskie),
osadzone ukośnie i przez to nadające psu przyjazny i figlarny wyraz
,,twarzy". Obficie uwłosiony ogon przypomina lisią kitę i jest noszony
zagięty łukowato nad grzbietem. Grube, miękkie i puszyste futro wygląda
niezwykle atrakcyjnie i składa się z włosów średniej długości tworzących
prostą i gładko leżącą pokrywę oraz miękkie i gęste podszycie.
Umaszczenie może być dowolne — od czarnego do śnieżnobiałego. Na ogół
jednak husky są szare, podpalane lub czarne. Szczególnej atrakcyjności
przydają niektórym okazom imponujące białe znaczenia występujące na
głowie w postaci czapki, maski lub okularów.
Husky syberyjski
jest inteligentny, łagodny i przyjazny. Nigdy nie zawodzi pokładanego w
nim zaufania i dobrze nadaje się na psa rodzinnego. Ma niezależną
naturę, co objawia się skłonnością do włóczęgostwa, nie zawsze więc
sprawdza się jako pies do stróżowania.
Husky linieje obficie na
wiosnę, w odróżnieniu jednak od wielu gęsto- włosych ras w zasadzie nie
roztacza wokół siebie nieprzyjemnych woni. Należy pamiętać, że jest to
rasa użytkowa, stworzona do pracy, potrzebuje więc dużo ruchu i ćwiczeń.
Brak aktywności ruchowej lub ograniczenie swobody często prowadzi u
husky do zaburzeń nerwowych. Przy odpowiedniej ilości ruchu husky
potrafi adaptować się do życia w mieście, najlepiej jednak czuje się na
wsi, gdzie może się do woli wyhasać. Jego ulubioną zabawą jest
ciągnięcie sanek, albo niewielkich pojazdów kołowych.